Het onverwachte einde van de rekenles

Ze zijn met Studiemeter bezig, de leerlingen van B2C. Zelfs Kenny zit geconcentreerd te werken. Domein 3 moet voor het eerste rapport af, anders dreigt een 1, die twee keer meetelt.
Geduldig leg ik Eva uit hoe ze van die kilo grammen kan maken. Ik gebruik daarbij het ouderwetse, maar nog steeds handige, trappetje. Drie treden omlaag: drie nullen erbij.
Zoals gebruikelijk staat mijn deur open. Als het heel rustig is, zoals nu, kan dat, hoeven de buitenramen niet open en klagen de kinderen niet over tocht en kou.
Opeens hoor ik in de hal geluiden. Luid praten dat aanzwelt tot schreeuwen. Ik spoed me naar de deuropening om die storende kinderen aan te spreken. Hoewel, kinderen?
In de hal zie ik mijn collega Rob naderen, die ijselijk rustig naar het trappenhuis wandelt, ongetwijfeld op weg naar een teamleider die hem kan bijstaan. Hij wordt op enkele meters achtervolgd door een woedende en schreeuwende vrouw. ‘Klootzak, ik krijg je wel te pakken. Je moet mijn kind met rust laten. Mijn man maakt je dood.’ Ik wacht even af met ingrijpen, het blijft nog bij tieren. Inmiddels is ook mijn collega Jasper uit zijn lokaal gekomen. Hij spreekt de vrouw aan en begeleidt haar naar de uitgang.
Het hele tafereel heeft zich afgespeeld voor de ogen en oren van drie klassen: zestig kinderen. Mijn rekenles is voorbij.
Later hoor ik dat Rob de zoon van de woedende vrouw in zijn les heeft aangesproken op zijn storende gedrag. Daar was de jongen het niet mee eens en belde zijn moeder.
Na dit incident vraag ik me af: Wat gebeurt er met die moeder? Wat gebeurt er met haar zoon? Hoe kan het dat die moeder opeens bij ons op de afdeling (eerste verdieping) staat?

Advertenties
Geplaatst in Onderwijs en opvoeding | 1 reactie

Nieuwe dvd met Les Indes Galantes (Rameau) door Bayerische Staatsoper

Wat doe je als je van de muziek van Jean-Philippe Rameau houdt en je hebt al verschillende uitvoeringen van zijn opéra-ballet Les Indes Galantes van Jean-Philippe Rameau in je bezit (Christie: cd en dvd, Rousset: dvd en Reyne: cd) en er verschijnt een nieuwe? Aanschaffen natuurlijk!
Juli 2016 bracht de Bayerische Staatsoper een nieuwe productie van een van de meest toegankelijke, aantrekkelijke en voordelige opera’s van Rameau (vijf opera’s voor de prijs van één!). Van deze productie verscheen onlangs de dvd.
Sopranen Ana Quintans en Anna Prohaska, hautes-contre Cyril Auvity en Mathias Vidal zingen de sterren van de hemel.  Oude-muziekspecialist Ivor Bolton dirigeert het gelegenheidsorkest. Er wordt fraai gedanst en de vakkundige regie is in handen van Sidi Larbi Cherkaoui.
Kijk zelf maar, het ziet er allemaal oogverblindend uit. En dat voor slechts 25 euro!

Geplaatst in Jean-Philippe Rameau, Muziek | Een reactie plaatsen

God verdwijnt gestaag uit Amsterdam (1)

Slechts 34 procent van de Amsterdammers vindt zichzelf gelovig. Dat blijkt uit cijfers van de gemeentelijke dienst Onderzoek, Informatie en Statistiek (OIS). In de jaren zestig, zeventig en tachtig was dat nog ruim de helft.
De enige religie in de stad die nog groeit is de Islam: van één procent van de bevolking in 1971 naar dertien procent in 2010 en veertien procent in 2016. (Wie spreekt van een tsunami van de Islam verdraait dus de feiten…) Daarmee is de Islam wel de grootste godsdienst in de stad, gevolgd door de rooms-katholieken, protestanten en overige christenen. Boeddhisten, hindoeïsten en joden vertegenwoordigen ieder één procent.
Van de rest van de Amsterdammers is 19% atheïst (gelooft in geen enkele god), 23% agnost (vindt dat er geen bewijs is dat God bestaat), 12 procent gelooft ‘met twijfels’, 7 procent is ‘deeltijdgelovige’ en 19 procent gelooft in ‘een hogere macht’.
Als u de cijfers optelt, komt u niet aan de vereiste honderd procent, methodologisch is er dus iets misgegaan met de cijfers van de OIS. Maar het beeld is duidelijk: God verdwijnt gestaag uit Amsterdam. Overigens gaat dat hier sneller dan in de rest van Nederland waar nog wel de helft van de bevolking religieus is.
Ik behoor tot de 23% agnosten in de stad. Als overtuigd twijfelaar ben ik nooit in staat om zeker te weten dat God bestaat (of niet…).
Na het lezen van dit artikel vraag ik me wel af wat er met de Amsterdamse kerken gebeurt. Ik ga er een aantal berichten aan wijden. Lees om te beginnen mijn bericht over de (in 1982 gesloopte) Prinsessekerk, in de Staatsliedenbuurt.

Bron: Parool (29 november 2017)

Geplaatst in Overig | Een reactie plaatsen

De stemmen van de grote componisten (40): Anastasia Robinson

Hoe is dat mogelijk? Beginnen als sopraan (de hoogste vrouwenstem) en eindigen als contralto (de laagste vrouwenstem).
Ik doel op Anastasia Robinson (1692? – April 1755), die vooral bekend is door haar samenwerking met George Frideric Handel.
Als dochter van een portretschilder krijgt ze muzieklessen. Haar talent blijft niet onopgemerkt en ze mag optreden op huisconcerten. Daar zingt ze en begeleidt zichzelf op het klavecimbel.
Rond 1714 ontmoet ze George Frideric Handel. Hij geeft haar de sopraanpartij in The Ode for the Birthday of Queen Anne. Robinson maakt onderdeel uit van Handels’ operagezelschap en krijgt diverse nieuwe rollen. Ze wordt snel populair bij het publiek en treedt in vele opera’s op.
Na 1719 lijkt een ziekte de oorzaak te zijn van Robinsons’ drastische stemverandering. Handel blijft haar trouw en trakteert haar op prachtige operarollen. Daarnaast zingt ze in werken van Bononcini en Ariosti. Na de première van Handels’ Giulio Cesare (1724) neemt ze afscheid van het podium.
Robinson wordt door tijdgenoten geroemd om haar fraaie timbre, haar expressiviteit en haar charisma. En vooral om haar acteerprestaties.

Geplaatst in Muziek | Een reactie plaatsen

Scholieren durven niets te vragen aan gestreste leraren

Patricia (15): ‘Soms is er een docent aan wie je ziet dat hij het heel druk heeft, en dan heb ik toch een vraag. Maar die durf ik dan niet te stellen, al helemaal niet als een andere leerling wel genoeg moed bij elkaar heeft geraapt en een vraag stelt, maar wordt afgekat.’
Scholieren in het voortgezet onderwijs hebben er last van dat de werkdruk onder leraren zo hoog is. Dat zegt het Landelijk Aktie Komitee Scholieren (LAKS).
Pleun (16): ‘Ik had laatst een toets M&O die ik wilde herkansen. In de les waren we even snel door de toets heen gegaan met nauwelijks persoonlijke aandacht. Ik vroeg toen of ik misschien een afspraak kon maken om haar apart te spreken. Dat kon eigenlijk niet vanwege de drukte, maar ze zou toch een kwartiertje na het achtste uur vrijmaken. Ze is niet op komen dagen (waarschijnlijk vergeten door de werkdruk). En mijn docente Duits heeft elke klas één uur minder, omdat ze uitgeput was. Ze heeft drie dagen achter elkaar geslapen/ is drie dagen ziek geweest en toen is deze maatregel genomen.’
Dat leerlingen zo veel last hebben van de hoge werkdruk onder leraren, is een groot probleem, zegt het LAKS. Want persoonlijke aandacht is noodzakelijk. Ook leraren vinden de werkdruk te hoog. Zij gaven vorige week een manifest aan de Tweede Kamer waarin ze vragen om minder lesuren en een oplossing voor het lerarentekort.
Natuurlijk ben ik ook wel eens gestrest op school, na een slapeloze nacht bijvoorbeeld of als alles tegenzit op mijn werk. Meestal zien de leerlingen dat aan me en vragen me of ik met mijn verkeerde been uit bed ben gestapt. Soms, heel soms, word ik kwaad en kat een kind af. Na die explosie van onderbuikgevoelens kom ik daar altijd op terug en bied mijn verontschuldigingen aan. Ook ik ben maar een mens.
Ik heb niet de indruk dat de leerlingen die ik Nederlands en rekenen geef, niets durven te vragen. Wel merk ik dat de kans dat ik ‘explodeer’ veel kleiner is als ik fit ben en mijn pauzes bewaak. Bovenal bescherm ik de goede sfeer in de klas. En dat doe je doorgaans niet met gemopper, gezeur en getier…

Bron: 7days (29 november 2017)

Geplaatst in Onderwijs en opvoeding | 1 reactie

Schijn bedriegt (139)

Stilleven van Henri Bol (1945 – 2000).

Geplaatst in Schijn bedriegt | Een reactie plaatsen

Ontroerende reprise van La Bohème (Giacomo Puccini) in Amsterdam

Onderstaand bericht schreef ik december 2014.

Van Giacomo Puccini (1858-1924) ken ik natuurlijk vele aria’s. Oh! Mio babbino caro, Un bel di vedremo, Vissi d’arte. Wie kent ze niet?
Ook heb ik ooit de opera Madama Butterfly gezien, in een nogal kille enscenering. Ik bedoel: bij Puccini gaat het om pathos, om heftige emoties. De regisseur van destijds had in zijn oneindige wijsheid besloten de twee geliefden elkaar van een afstand te laten toezingen. Ik was daar verontwaardigd over. Dat stel moest toch zeker innig in elkaars armen verstrengeld zijn!
Gisteravond gelukkig veel emotie bij La Bohème (1896) in Amsterdam, vooral ontroering.
Het libretto van deze relatief korte en toegankelijke opera is gebaseerd op de roman Scènes de la vie de bohème van Henri Murger, waarin de schrijver artistieke jongeren portretteert die zich verzetten tegen een burgerlijke leefwijze. In het libretto van La Bohème wordt een dichter verliefd op het ziekelijke buurmeisje Mimi. Deze Rodolfo woont samen met een schilder, een musicus en een filosoof op een etage in de binnenstad van Parijs.
De Australische regisseur Benedict Andrews (1972) heeft het drama filmisch vormgegeven, van klein en intiem (de Parijse etage met de losbandige bohemiens) in het eerste en vierde bedrijf, tot groot en uitbundig in het tweede bedrijf, waarin het gehele toneel werd gevuld met zangers, zangeressen, een kinderkoor en figuranten. De opera kreeg hier een Fellini-achtige allure, met de clown Parpignol en de rondborstige Musetta. Ook het derde bedrijf was wonderschoon met vallende sneeuw en een felverlichte kroeg.
In deze omgeving, met die betoverend fraaie muziek, heerste van het begin tot het hevig ontroerende einde de hartstocht….
Italië was vertegenwoordigd met een dirigent (Renato Palumbo), sopraan Grazia Doronzio (Mimi) en enkele bijrollen. Verder was de hele cast uitstekend, met onder anderen Joyce El-Khoury (Musetta) en onze landgenoot Thomas Oliemans (die ik ook in Castor et Pollux van Jean-Philippe Rameau heb gezien).
Het Nederlands Philharmonisch Orkest en het Nederlands Kamerorkest speelden de partituur van Puccini prachtig, daarin bijgestaan door het Koor van de Nationale Opera en kinderkoor De Kickers van muziekschool Waterland.
Onvergetelijke voorstelling!

Net zo onvergetelijk was de reprise gisteravond. Met de formidabele Eleanora Buratto als Mimi en Sergey Romanovsky als Rodolfo. Andrea Battistoni leidde het Residentie Orkest. Gaat dat zien!

Geplaatst in Muziek | Een reactie plaatsen