Drie redenen om museum Voorlinden te bezoeken (3)

En dan is er ook nog de tijdelijke (tot en met 17 september 2017) tentoonstelling That’s not me, met werk van Rodney Graham (1949), in het verrassende museum Voorlinden.
Graham is een veelzijdig kunstenaar. Op de tentoonstelling maken vooral zijn ingelijste kleurendia’s in monumentale lichtbakken indruk. Hij fotografeert, schildert, maakt installaties en muziek (in het museum kunt u lekker relaxt luisteren naar twee albums van de Rodney Graham Band: Good Hand Bad Hand en Gondoliers).
Op de afbeelding (die op geen enkele manier recht doet aan de schitterende kleurenpracht van Grahams’ dia): 3 Musicians (Members of the Early Music Group ‘Renaissance Fare’ performing Matteo of Perugia’s ‘Le Greygnour Bien’ at the Unitarian Church of Vancouver, Late September, 1977). De dia dateert van 2006, hier is dus sprake van een fictieve uitvoering, geïnspireerd op een opname van de oude-muziekpionier David Munrow (1942 – 1976). Op deze plaat (The Art of Courtly Love, 1973) wordt het buitengewoon ingewikkelde lied gespeeld op blokfluit, cornetto en orgel. Het Canadese ensemble (bestaat het wel?) vertolkt Le Greygnour Bien op vedel, blokfluit en luit.
(Bijna) Vanzelfsprekend kiest Graham hier voor de vorm van een drieluik. Daarnaast moet hij gefascineerd zijn geweest door het contrast van de historische kostuums en de moderne architectuur van de kerk.
Ik heb genoten van museum Voorlinden en keer er graag terug!

Geplaatst in Kunst | Een reactie plaatsen

Drie redenen om museum Voorlinden te bezoeken (2)

Een zwerm elegante, zwarte vogels.
Arturo Hernández Alcázar (1978) maakte van stenen, vuilniszakken, nylon en touw het schitterende Black Kites (Birds of ill omen), dat de zwaartekracht lijkt te tarten.
De kunstenaar verwijst in de titel naar vogels die onheil brengen, zoals raven en kraaien.

Geplaatst in Kunst | Een reactie plaatsen

Drie redenen om museum Voorlinden te bezoeken (1)

Museum Voorlinden in Wassenaar is nu bijna een jaar geopend. Het particuliere museum (Museumjaarkaart niet geldig!) herbergt de kunstverzameling van captain of industry Joop van Caldenborg.
Voorlinden ligt op een prachtig landgoed, omstreeks 1912 ingericht door de landschapsarchitect Leonard Springer. Het museumrestaurant dateert van 1912 en is ontworpen door de Britse architect R.J. Johnston.
Voorlinden beschikt over een indrukwekkende vaste collectie met onder andere Swimming Pool van Leandro Erlich (1973) waar je onderdoor kunt lopen, Couple under an umbrella van Ron Mueck (1958), een hyperrealistisch echtpaar van middelbare leeftijd en Open Ended van Richard Serra (1939), een stalen sculptuur.
Tot en met 5 november 2017 kunt u bovendien nog genieten van de schitterende, tijdelijke tentoonstelling De Tussentijd, een uitnodiging om te ‘onthaasten’. Met 43 uiteenlopende kunstwerken van Anselm Kiefer, Louise Bourgeois, Damien Hirst, Pyke Koch, Jan Schoonhoven en vele anderen, treft u zeker iets aan dat u aanspreekt of ontroert.
Wait van NEOC, alias Coen Kamp (1956 – 2010) beschouw ik als een van de hoogtepunten van de tentoonstelling. Op een antieke eettafel een bureaulamp die haar licht schijnt over een verzameling ouderwetse, tikkende wekkers. Het is de tafel waar de kunstenaar jarenlang aan heeft gewerkt. Het tafelblad zit vol verfspatten, stille getuigen van zijn werkzame leven. Het tikken van de wekkers klinkt eerst onsamenhangend. Naarmate je langer luistert, smelt het geluid van de wekkers samen tot een ritme alsof het een hartslag is. De stoel uit het atelier lijkt geduldig te wachten op de kunstenaar. Dit is het laatste werk van NEOC. Hij overleed in 2010 aan de gevolgen van kanker. Met Wait heeft hij een onvergetelijk vanitas gemaakt.

Geplaatst in Kunst | Een reactie plaatsen

‘Oogkleppen af, kunst is overal om ons heen’

pop-up store

De kunstvakken op school zouden veel meer moeten worden gestimuleerd en gefaciliteerd, schrijft Pascal Cuijpers (docent en publicist).
Cuijpers beweert: ‘men wil het soms niet toegeven of inzien, maar de kunstvakken, met al hun verbeelding en vaak onverwachte vakoverstijgende aspecten, zullen met terugwerkende kracht meer en meer aan sympathie en urgentie winnen.’ En: ‘Waar de kernvakken, in de vorm van Nederlands, Engels en wiskunde, over elkaar heen buitelen om voorrang in het curriculum, lijkt het kunstvak nog vaak een buitenbocht te moeten nemen om vervolgens in de achterhoede te eindigen op de ranglijst der prioriteiten.’
Cuijpers constateert dat het toepassen van creativiteit in de gehele maatschappij bezig is aan een indrukwekkende opmars. Als voorbeeld noemt hij de vervolgstudies, die steeds meer afstappen van de onrechtvaardige lotingen en de toekomstige studenten casussen voorleggen of assessments aanbieden voor toelating. Maar hij ziet ook in het straatbeeld de creativiteit toenemen: ‘pop-up- en conceptstores zijn niet meer weg te denken en maken handig gebruik van de leefwereld die gericht lijkt te zijn op personalisering.’
Kunst is overal om ons heen, schrijft Cuijpers, waar we ook zijn, wat we ook doen. ‘Het is een prachtige aanleiding om dit aan leerlingen duidelijk te maken, wanneer weer eens de vraag voorbijkomt ‘wat ze eigenlijk hebben aan dit vak’. Het besef dat het gebouw waarin ze zitten en de tafels waaraan ze werken ooit bedacht, ontworpen en uitgevoerd zijn, geeft een perfecte aanleiding om ze hun oogkleppen af te laten zetten.’ Bovendien kan kunst emoties losmaken en draagt bij aan de culturele, intellectuele, sociale en emotionele ontwikkeling van de mens.
Cuijpers vindt dat die simpele vorm van bewustwording meer zou moeten worden gestimuleerd en gefaciliteerd door de overheid, de onderwijsraden en de schoolbesturen.
Mooi pleidooi! Hopelijk lezen de overheid, de onderwijsraden en de schoolbesturen ook Het Parool!

Bron: Het Parool

Geplaatst in Kunst | Een reactie plaatsen

Schijn bedriegt (122)

Street art van onbekende kunstenaar.

Geplaatst in Schijn bedriegt | Een reactie plaatsen

The Young Pope (Paolo Sorrentino): hoe reageert het Vaticaan op een jonge Amerikaanse paus?

Heeft u ook zo genoten van Le conseguenze dell’amore (2004) Van La Grande Bellezza (2013)? Van Youth (2015)? Of van die andere films van Paolo Sorrentino?
Dan adviseer ik u de televisieserie The Young Pope aan te schaffen.
In tien delen vertelt Sorrentino het verhaal van de net benoemde jonge en charmante Pius XIII, de eerste Amerikaanse paus in de geschiedenis. Deze Lenny Belardo kan aanvankelijk niet rekenen op veel sympathie van de hoogbejaarde kardinalen. Zijn optreden roept veel vragen op. En zelfs protest. Zo stelt hij zuster Mary, die zich in zijn jeugd over hem ontfermd heeft, aan als zijn persoonlijke assistent, mijdt hij openbare bijeenkomsten en knoopt hij een warme verstandhouding aan met een jonge, onvruchtbare vrouw. Daarnaast speelt er een schandaal met kindermisbruik dat de aandacht vraagt van de Paus. Ondertussen wordt er driftig gewerkt aan het in diskrediet brengen van Pius XIII.
Alle stijlkenmerken die het kijken naar films van Sorrentino tot een genot maken, zijn ook in The Young Pope overvloedig aanwezig. Ik noem er even een paar: de trage, maar elegante camerabewegingen, absurde details (voetballende nonnen!) en  de combinatie van oogverblindende beelden en muziek.
Jude Law speelt de rol van de Paus weergaloos. Hetzelfde geldt voor Diane Keaton die zuster Mary vertolkt. Ook de bijrollen zijn uitstekend bezet. In de film wordt beurtelings Amerikaans en Italiaans gesproken.
Wie reclame verwacht voor de Rooms-Katholieke kerk hoeft niet bang te zijn, ook diegenen die een frontale aanval op die kerk vrezen, kan ik geruststellen. Sorrentino toont zich een humanistisch observator, die in de mini-samenleving die Vaticaanstad nu eenmaal is, oog houdt voor liefde, vergeving, spijt en verdriet.

Geplaatst in Film en televisie | Een reactie plaatsen

‘Scholier en student gebaat bij het niet hoeven te weten’

Ignace de Haes

In Trouw reageert stagebegeleider en communicatieadviseur Ignace de Haes (Radboud Universiteit Nijmegen) op een artikel van Dirk van der Glind. 
De Haes schrijft dat we niet durven te erkennen dat scholieren (die een profiel moeten kiezen, of een vervolgopleiding) nog zo jong zijn, het niet weten en onder druk kiezen voor een studie, met als gevolg een verkeerde keuze. ‘Vaak komen studenten daar in het eerste jaar achter. Ze stoppen dan met hun studie of kiezen voor iets anders. In het hbo stopt 35 procent en op de universiteit bijna 25 procent van de studenten na het eerste jaar.’
Als verklaring voor dit verschil tussen hbo en universiteit stelt De Haes vast dat havisten (hbo) doorgaans een jaar jonger zijn dan vwo’ers (universiteit).
Ignace de Haes vindt dat er veel te weinig aandacht is voor het ‘niet weten’. Hij vindt dat merkwaardig. Universitair onderzoek gaat uit van ‘niet weten’. ‘Je stelt een onderzoeksvraag, een hypothese en dan ga je data verzamelen om erachter te komen wat je niet weet. Hetzelfde zou moeten gebeuren met iets wat nog belangrijker is dan studiekeuzes: je eigen loopbaan, je eigen geluk.’
De Haes geeft succesvolle workshops met als titel ‘Ik weet het niet’ waarin de deelnemers onderzoeken wat ze niet weten. De resultaten zijn verrassend en liggen, volgens De Haes, veel dichter bij de studenten zelf. Hij noemt enkele citaten: ‘Ik ben bang dat ik faal als deze studie niet lukt.’ ‘Ik durf geen keuze te maken, dus doe ik maar wat.’ ‘Ik richt me te veel op een ander en luister niet naar mezelf.’ Met nieuwe inzichten gaan de studenten vervolgens data verzamelen en nieuwe vragen stellen, waardoor er ruimte ontstaat om betere keuzes te maken.
De Haes pleit voor ruimte maken voor het niet weten. Bijvoorbeeld door het instellen van tussenjaren na de middelbare school, voor onderzoek naar het niet weten, of cursussen te verzorgen om scholieren op die manier te laten kijken naar hun eigen talenten.
Daarnaast lijkt het hem goed is het goed om de ‘niet weet’ procedure ook toe te passen wanneer de scholier of student het wél denkt te weten. ‘Weet je het echt zeker? Vooral wanneer je belangrijke keuzes hebt te maken, is een rondje twijfelen van groot belang voor de uiteindelijke keuze: niet alleen op school, maar ook later: je hele leven lang.’
Een vak als loopbaanbegeleiding of loopbaanontwikkeling is uitermate nuttig bij het ondersteunen van kinderen die het (nog) niet weten. Individuele, coachende gesprekken met kinderen waarmee je een band hebt, zijn daarbij noodzakelijk…

Bron: Trouw (22 juli 2017)

Geplaatst in Onderwijs en opvoeding | 4 reacties