Joop Groesz (1928 – 2017): Inspiratiebron voor velen

Matona mia cara, mi follere canzon
cantar sotto finestra, Lanze bon compagnon.
Don don don diri diri don don don don.

Onze muziekdocent op de pedagogische academie moet vast veel vertrouwen in ons hebben gehad. Of hij was er zelf rotsvast van overtuigd dat hij dit karwei zou klaren. Ik denk het laatste, want ik had hem ooit op een lagere school in de Watergraafsmeer een geheel vreemde klas zien lesgeven. En het wonder geschiedde: die kleintjes hingen aan zijn lippen en na de voorbeeldles zongen ze feilloos de liedjes die onze muziekdocent zelf had gecomponeerd.
Joop Groesz zou met ons het madrigaal Matona mia cara van Orlando di Lasso instuderen! Elke partij speelde hij voor op de piano, te beginnen met het refrein, een imitatie van de gitaar. Binnen een uur klonk dat al heel redelijk. Daarna wekenlang de rest, waarbij de tempowisseling (Petrarca mi non saper) het grootste struikelblok vormde. Tijdens een van die onvergetelijke bijeenkomsten zei hij tegen mij dat ik ook met de alten mee mocht zingen.
Kort voor de diplomering klonk het eindresultaat. Voor de laatste keer de Spaanse gitaar. Na het laatste don bleef het secondelang stil.
Afgelopen week vernam ik dat Joop Groesz is overleden, 89 jaar oud. In de rouwadvertentie wordt hij genoemd als ‘inspiratiebron voor velen’. Mij heeft hij zeker geïnspireerd!

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Mijn persoonlijke geschiedenis, Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s