Música Temprana verrast opnieuw met barokke kerst in Ecuador

‘Hoe kan het dat een stad als Quito, barok werelderfgoed van de Unesco, zijn muzikale verleden nog niet gevonden heeft? Om elke hoek kom je wel een kerk of klooster tegen, waarvan we door geschriften en schilderijen weten dat er veel muziek gemaakt werd. Toch is het enige muzikale voorbeeld dat we daar tot nu toe van hebben de Codex Ibarra. Ik ben erg onder de indruk van de scherpzinnigheid en oorspronkelijkheid van deze vocale muziek. De teksten zijn door nonnen geschreven, die zongen en ook orgel speelden.’
Dat schrijft Adrián Rodríguez Van der Spoel van Música Temprana.
Dit programma is een nieuwe mijlpaal in het werk van het ensemble, dat eerder ook al bronnen uit Mexico, Bolivia, Peru, Colombia en Guatemala liet herleven. Rodríguez Van der Spoel: ‘Met dit project vervolg ik mijn scan van de Zuid-Amerikaanse barok. Muzikale centra lagen extreem ver uit elkaar, soms meer dan vijfhonderd kilometer. De lokale stijlverschillen moeten erg groot geweest zijn. Ik zie het als een onderdeel van de geschiedenis van de Spaanse barokmuziek. Quito was een administratief centrum van de eerste orde in het Spaanse imperium. Het is jammer dat de enige manier om dit repertoire weer tot leven te brengen erin bestaat dat je het daar weghaalt. Eigenlijk zouden de Ecuadoranen deze muziek zelf weer moeten gaan uitvoeren, maar het ontbreekt hen aan de zangers en de instrumentalisten met de benodigde technische vaardigheden. Ik zou later graag een volledige editie van de codex opnemen, maar dat zijn bijna vijftig werken, dus dat duurt nog wel even.’
Voor het concert gisteravond, in de uitverkochte Goede Rede in Almere Haven, was Música Temprana samengesteld uit zeven zangers (met Rodríguez Van der Spoel acht)  en orgel, violone, harp, dulciaan en gitaar. Het programma van 75 minuten werd gelukkig zonder pauze gespeeld. Andermaal bewees Música Temprana dat het een uniek ensemble is dat altijd verrast met origineel repertoire. Met veel plezier gespeeld bovendien.

Hopelijk zet Música Temprana dit prachtige concert op cd.

Bron: Tijdschrift Oude Muziek (04 2017)

Advertenties
Geplaatst in Muziek | Een reactie plaatsen

Kan Zhang Yimou nog mooie films maken?

Je zag het een beetje aankomen. De laatste film die ik van Zhang Yimou heb gezien is The Flowers of War (2011). De Chinese regisseur had van de tragedie van Nanking een melodrama gemaakt. Een misser, was mijn eindoordeel.
Hoewel ik Under the Hawthorn Tree (2010) en Coming Home (2014) nog niet heb gezien, vrees ik dat de regisseur van meesterwerken als Shanghai Triad (1995), Hero (2002), House of Flying Daggers (2004) en Curse of the Golden Flower (2006) creatief op een zijspoor is geraakt.
In The Great Wall (2016) reist een aantal huurlingen in de middeleeuwen naar China, op zoek naar buskruit. Als ze onderweg worden aangevallen door een verschrikkelijk monster, ontsnappen William (Matt Damon) en Tovar (Pedro Pascal) ternauwernood aan de dood. Ze vluchten naar de Chinese Muur. Daar worden ze aangehouden door het Chinese leger, dat vermoedt dat ze dieven zijn. Uiteindelijk bestrijden ze, in samenwerking met de Chinezen, een horde monsters, en winnen natuurlijk. Er is ook nog een romance en we zien opeens Willem Dafoe (als gevangene die Engelse les geeft) verschijnen.
The Great Wall is een stripverhaal waarin elke nuance ontbreekt. De afloop staat vanaf het begin vast, ook al verwacht je dat er tegen de verwoestende monsters geen kruid gewassen lijkt (ze vliegen namelijk zeer snel, zijn uitermate wendbaar en er zijn er ontelbaar veel van…). Matt Damon lijkt alleen maar op zijn sterrenstatus geselecteerd te zijn en kan zijn personage geen diepte meegeven. Alleen Pedro Pascal (bekend van zijn rol in Narcos) maakt er het beste van. Veelzeggend trouwens dat al die Chinezen twee westerlingen nodig hebben om de mensheid te redden…
Een advies aan Zhang Yimou: keer terug naar uw oorsprong! Maak oogstrelende Chinese films.
Op dit ogenblik rondt de regisseur Shadow af.

Geplaatst in Film en televisie | Een reactie plaatsen

‘Heb jij Nederlandse vrienden?’

‘Heb jij Nederlandse vrienden?’ vraagt Bilal aan Tarik.
De rekenles is bijna afgelopen. De kinderen hebben hard gewerkt. De laatste vijf minuten mogen ze iets voor zichzelf doen, eindelijk doorgaan met dat spelletje op de telefoon, even opstaan om de benen te strekken, kletsen…
Tarik antwoordt: ‘Nee.’ Hij lacht. ‘Ben je gek? Alleen Marokkanen.’
‘Natuurlijk heb je wel Nederlandse vrienden,’ zeg ik.
Hij kijkt me aan met een blik van ‘waar bemoeit u zich mee?’
‘Hoe weet u dat?’
‘Omdat je zelf Nederlander bent? Je bent hier toch geboren? En je vrienden waarschijnlijk ook.’
‘Ik ben Marokkaan,’ zegt Tarik.
‘Heb je een Nederlands paspoort?’
‘Ja.’
‘Dan ben je Nederlander.’
‘Ik heb ook een Marokkaans paspoort.’
‘Dan ben je Nederlander en Marokkaan.’
‘Ik ben Marokkaan,’ zegt hij beslist.
Wat moet ik nu zeggen? Ik weet het even niet. Soms is de urban education verwarrend. Gelukkig gaat de bel…

Geplaatst in Multicultureel, Onderwijs en opvoeding | Een reactie plaatsen

Magistrale biografie van Jan Wolkers (Onno Blom): Het litteken van de dood

Zijn adem werd onregelmatiger, zwaarder. Midden in de nacht van donderdag op vrijdag liep Karina door de gang naar het kleine atelier, waar hij lag te slapen. Toen ze binnenkwam leek hij even te verschuiven. Er trok een grimas over zijn gezicht. Ze pakte zijn hoofd vast. Hij kwam tot rust. Geen geluid klonk op in de kamer. 
Karina keek op de digitale wekker. Het was 19 oktober, 1:30. Halftwee, exact dezelfde tijd als de geboorte van de jongens, schoot het door haar heen. Ze kuste hem, sloot zijn ogen en liep de gang weer in, terug naar de kamer, om aan haar kinderen te vertellen dat hij dood was.

We hebben er even op moeten wachten (bij verschijning van Zo is het genoeg. Het laatste jaar van Jan Wolkers
werd aangekondigd dat de biografie in 2012 zou verschijnen), maar ons geduld wordt vorstelijk beloond. Onno Blom heeft een magistrale biografie van Jan Wolkers geschreven, die leest als een schelmenroman!
In bijna duizend bladzijden, die nooit vervelen, maakt Blom duidelijk dat de romans van Jan Wolkers directe raakvlakken hebben met het leven van de schrijver. Terugkerende thema’s: zijn ouders, de dood van zijn oudste broer en zijn tweejarig dochtertje. Blom baseert zich daarbij op gesprekken met Wolkers en anderen en talloze documenten die de schrijver zorgvuldig had bewaard.
Als bewonderaar van vooral het vroege werk van Jan Wolkers vraag ik me af of zijn romans nog gelezen worden. Turks Fruit toch wel? Of verdwijnen die prachtige verhalen en boeken inmiddels naar de vergetelheid? En worden ze alleen maar gelezen door studenten Nederlands voor hun verplichte leeslijst? Dat zou spijtig zijn, maar ik vrees dat het onvermijdelijk is. Wie leest nog Hermans? Elsschot? Nescio?
Gelukkig heeft Onno Blom een blijvend monument gemaakt voor Jan Wolkers.

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen

Hoge werkdruk? Laag salaris? Zeik niet zo!

Zeik niet zo!
Dat dacht Sip Markink als er weer eens geschreven werd over de hoge werkdruk en het lage salaris in het onderwijs. Met die instelling heeft hij lang rondgelopen tot het niet meer ging. ‘Tot ik weer tot laat in de avond zat na te kijken, tijdens een feestje met een cocktail aan mijn waffel de les voor maandag zat te bedenken en niet kon slapen omdat ik te betrokken was bij een leerling met problemen. Het werk hield nooit op en spookte voortdurend door mijn hoofd. Dat heeft me uiteindelijk opgebroken.’
Op dinsdag 28 november bood VO in Actie een manifest aan in de Tweede Kamer, waarin werd gepleit voor minder lesuren bij een voltijdbaan. Dit moet de werkdruk in het middelbaar onderwijs verminderen en het stijgende lerarentekort een halt toeroepen. Markink geeft de leraren groot gelijk.
Na drie jaar werken in het onderwijs heeft hij voorgoed afscheid genomen van het onderwijs. De reden voor de hoge werkdruk, schrijft hij, is algemeen bekend. ‘Een Nederlandse docent moet veel meer lesuren geven dan het Europese gemiddelde en daar komen de administratie, het eindeloze vergaderen en de extra zaken als ouderavonden nog bij.’ En: ‘Het is niet voor niets dat het merendeel van de docenten parttime werkt en het burn-outpercentage in het onderwijs het hoogst is. Ik zie om mij heen steeds meer leraren die ziek thuis komen te zitten of het onderwijs vaarwel zeggen.’
Markink vindt dat er drastisch iets moet veranderen wil het onderwijs jonge docenten trekken en behouden. Het verminderen van het aantal lesuren bij een voltijdbaan lijkt hem een ‘fantastische eerste stap’.
Afgelopen week pleitte al een regeringspartij voor maximaal twintig lesuren per week. ‘Dat vermindert de werkdruk en dan krijgt het beroep de status die het verdient’, zei Paul van Meenen (D66). We gaan het zien…

Bron: nrc (30 november 2017)

Geplaatst in Onderwijs en opvoeding | 1 reactie

God verdwijnt gestaag uit Amsterdam (2): Sint-Ignatiuskerk

Aan de Rozengracht vindt u de Fatih-moskee, gevestigd in de voormalige rooms-katholieke Sint-Ignatiuskerk, destijds ook wel De Zaaier genoemd.
De kerk, uit 1929, is ontworpen door architect Hendrik Valk en bood plaats aan 600 gelovigen.
Het gebouw en de pastorie zijn nog geheel intact en staan op de gemeentelijke monumentenlijst.
In 1971 werd de kerk voor het laatst gebruikt voor de rooms-katholieke mis. Drie jaar later kwam er een tapijthal in, totdat Fatih Amsterdam het gebouw in 1981 kocht en inrichtte als moskee. Het gebouw is gerestaureerd in 2009.

Geplaatst in Geschiedenis | Een reactie plaatsen

Schijn bedriegt (140)

Wie geen boeken bezit kan toch de intellectueel uithangen, met dit behangetje.

Geplaatst in Schijn bedriegt | Een reactie plaatsen